Obelisk: Home Horror Game'e adım atın; izlememeniz gereken bir VHS kaseti gibi hissettiren, Obelisk Analog Horror'dan ilham alan korkutucu, labirent benzeri bir iniş oyunu.

Bu, şehrin öbür ucundaki perili bir malikane değil. Burası eviniz. Koridorunuz. Yatak odanızın kapısı. Tanıdık köşeler. Kuralların çok geç olana kadar anlam ifade etmediği analog korku mantığıyla yeniden yazılmış. Işıklar ölen bir CRT gibi vızıldıyor. Ses, alçak, sürünerek ilerleyen bir uğultuya dönüşüyor. Evin sizi dinlediğini fark ettiğiniz anda ekran statik bir görüntüye bürünüyor. Ve bu değişen korku mimarisinin içinde bir yerlerde, Obelisk mevcut - görünmez, göz kırpmayan, sabırlı.

Obelisk: Home Horror Game'in temel kabusu basit: kaçılması mümkün olmayan bir yerden kaçmak. Odalar yanlış bağlanıyor. Koridorlar, bir detayı değiştirilmiş şekilde geri dönüyor. Kapılar, kat planınıza uymaması gereken alanlara açılıyor. Bir merdiven aşağıya doğru iniyor… ve iniyor… ve iniyor… ta ki “dışarı”nın hangi yönde olduğunu bile unutana kadar. Her adım evinizi labirent gibi bir korku tuzağına dönüştürüyor. Tanıdık bir ortam, kişisel, hedefli ve acımasız hissettiren bir şeye dönüşüyor.

Serinin bölüm bölüm ilerleyen korku öykülerini yankılayan anları tanıyacaksınız: “Penceresiz Ev”, “Neden Bizi Burada Tutuyorsunuz” ve “Kuledeki Adam”.

Bu, cesaretin isteğe bağlı, ihtiyatın ise zorunlu olduğu bir hayatta kalma korku oyunu. Bir kahramana dönüşmeyeceksiniz. Sizi avlayan şeye karşı silah kullanamayacaksınız. Araçlarınız korku oyunlarındaki en eski araçlar: gözlem, zamanlama, sessizlik ve içgüdü.

Kendi hareketlerinize uymayan hareketlere dikkat edin.

Dikilitaş'la savaşamazsınız.

Evle mantık yürütemezsiniz.

Sadece ne istediğini anlayacak kadar uzun süre hayatta kalabilirsiniz.

Ya yanılıyorsanız?