Ayaklarımın altındaki kavurucu çim, tribünlerin sağır edici gürültüsü. Kalbim gümbür gümbür atıyor, adrenalinim yükseliyor. Şu anda tek önemli şey elimdeki top. Önümde sadece savunma hattı, zafer yolumu tıkayan bir düşman duvarı var.

Çarpınmalar, deparlar, aldatmacalar. Her manevra milimetresine kadar hesaplanmış, her hareket önceden düşünülmüş. İlk savunmacı müdahale etmeye çalışıyor, ancak sağa doğru keskin bir dönüş onu geride bırakıyor. İkinci savunmacı müdahale için dalıyor, ancak aradan sıçrayarak çarpışmadan kurtuluyor.

Zaman yavaşlıyor. İki savunmacı arasında dar bir boşluk görüyorum. Şimdi ya da asla risk almalıyım! Depar atıyorum, hızlanıyorum, bacaklarım sonuna kadar çalışıyor. Sanki sahanın üzerinde uçuyorum, yerçekimine meydan okuyorum.

Bitirme çizgisine sadece birkaç metre kaldı. Önümde son engel var—takımının zaferi için her şeyi yapmaya hazır olan güvenlik oyuncusu. Gözleri kararlılıkla parlayarak bana doğru koşuyor. Ama sürpriz avantajı bende.

Sola doğru bir hamle, ardından sağa doğru keskin bir dönüş. Savunmacı dengesini kaybediyor ve yanımdan uçup gidiyor. Önümde uçsuz bucaksız son bölge uzanıyor. Sıçra, at, top elimde!

Tribünler alkışlarla coşuyor, ismimi haykırıyorlar. Touchdown! Zafer! Zafer duygusu vücudumun her hücresini dolduruyor. Bu an sonsuza dek hafızama kazınacak.