Wejdź do The Obelisk: Home Horror Game, gry grozy stworzonej tak, by przypominała kasetę VHS, której nie powinieneś oglądać – przerażającego, labiryntowego zejścia inspirowanego The Obelisk Analog Horror.

To nie nawiedzony dom po drugiej stronie miasta. To dom. Twój korytarz. Drzwi do Twojej sypialni. Znajome kąty. Przepisane przez analogową logikę horroru, w której zasady nie mają sensu, dopóki nie jest za późno. Światła brzęczą jak umierający monitor CRT. Dźwięk zmienia się w niski, pełzający szum. Ekran przerywa szum dokładnie w momencie, gdy zdajesz sobie sprawę, że dom nasłuchuje. A gdzieś w tej zmieniającej się architekturze strachu obecny jest Obelisk – niewidoczny, nieruchomy, cierpliwy.

Sedno koszmaru The Obelisk: Home Horror Game jest proste: uciec z miejsca, z którego ucieczka jest niemożliwa. Pokoje są źle połączone. Korytarze zapętlają się z jednym zmienionym szczegółem. Drzwi otwierają się do przestrzeni, które nie powinny pasować do Twojego planu piętra. Schody prowadzą w dół… i w dół… i w dół… aż zapomnisz, w którą stronę jest „na zewnątrz”. Każdy krok zamienia twój dom w labirynt pułapki z creepypasty. Znajome otoczenie zmienia się w coś, co wydaje się osobiste, celowe i okrutne.

Rozpoznasz momenty, które nawiązują do przerażających rozdziałów z serii: „Dom bez okien”, „Dlaczego nas tu trzymasz” i „Człowiek z wieży”.

To survival horror, w którym odwaga jest opcjonalna, a ostrożność obowiązkowa. Nie „ulepszysz się” i nie staniesz się bohaterem. Nie pokonasz tego, co cię ściga. Twoje narzędzia to najstarsze narzędzia w horrorze: obserwacja, wyczucie czasu, cisza i instynkt.

Nasłuchuj ruchów, które nie pasują do twoich.

Nie możesz walczyć z Obeliskiem.

Nie możesz przemówić domowi do rozumu.

Możesz przetrwać tylko tyle, ile potrzeba, aby zrozumieć, czego chce.

A jeśli się mylisz?