Escape Verity to pierwszoosobowa gra grozy o pięciu dniach spędzonych w domu, z którego nie można wyjść, i o małym żółtym pomocniku, który tego nie chce.

Pierwszego ranka pod twoje drzwi dostarczana jest skrzynia. W środku znajduje się Verity: uśmiechnięta kula, która unosi się nad twoim ramieniem, nazywa cię przyjacielem i zna odpowiedź na wszystko. Pierwszego dnia jest to naprawdę przydatne. Piątego dnia to powód, dla którego wciąż jesteś w domu.

Pięć dni, pięć prób. Budzisz się każdego ranka w tym samym łóżku, a Verity budzi się o krok dalej od pomocnika, którym był – chętny pierwszego dnia, przylepny drugiego, zazdrosny trzeciego, wrogi czwartego, a piątego ledwie widoczny. Zakończenie dnia samemu, kładąc się spać, jest warte więcej niż bycie złapanym.

Cztery drogi ucieczki. Brama potrzebuje trzech zamków i trzech różnych części. Pod piwnicą znajduje się kopalnia z wózkiem, który nie jeździł od lat. Drzwi na strych prowadzą na dach, gdzie z rzeczy pozostawionych w domu można zbudować szybowiec. A na podwórku stoi latarnia sygnalizacyjna. Elementy poruszają się między seriami, więc dom, który poznajesz, nigdy nie jest tym, który dostajesz.

Zapytaj go i zapłać. Verity wie, gdzie wszystko jest i ci powie. Ceną jest to, że podejdzie bliżej — pojawia się w sąsiednim pokoju za każdym razem, gdy pytasz. Od trzeciego dnia jego wskazówki zaczynają odsuwać pokój. Czwartego połowa z nich to kłamstwa. Piątego odpowiada jednym słowem, a to nie jest miejsce.

Schowaj się, bo nie możesz walczyć. Nic, co nosisz, nie może go zranić. Sprawdza szafy. Ukrywanie się też cię coś kosztuje: zauważa, kiedy go unikasz i bierze to do siebie.

Trzy zakończenia. Wyjdź przez bramę. Przynieś pomoc na podwórko. Albo zostań — jest sposób, żeby uszczęśliwić go na tyle, żeby nie musiał cię puścić.

Nie ma krwi ani gore, nie ma też o co walczyć. Obawa polega na tym, że coś dobrego cię obserwuje, że zawsze wiedziało, w którym pokoju jesteś, i że dom, który Verity zbudowała wokół ciebie, jest w środku większy, niż wygląda z ogrodu.